සුදු සේල (සිව් වන කොටස )

2010 ජූනි 24 at 12:07 පස්වරු (වර්ගීකරණය නොකළ)


වැව් දියේ පිපි නෙළුම් මල් දිය රළ හා එක්ව රඟන රැඟුම බැල්මට මෙන් වැව් ඉවුරේ දිරා ගිය කඳන් මතට වී වැව් දියට ම නෙත් ඔබා ගනිමින් උන් පිළිහුඩුවෝ එකා දෙන්නා විටින් විට දිය තුළට එබෙමින් මාළු කූරියන් ඩැහැ ගත්තේ ඉවුරු කොණේ හැල හොල්මනක් නොමැතිව තපස් රැකි කොකුන්ගේ තපස් ඉරියව්වට ද බාදා පමුණුවමිණි. පිළිහුඩුවන්ගේ පියාපත් හඬින් අවදි වුණු විටෙක ගෙල උස්සා ශබ්දය නැගි දෙසට නෙත් යොමු කළ කොක්කු කෑදර සිතින් යුතුව නැවතත් දිය තුළට ම නෙත් ඔබා ගන්නට වූවෝය. පෙර දිනක දී සැදෑ වරුවේ වැව් ඉවුරේ දකින මේ සොඳුරු සිත්තම් පෙළහරින් ඔකඳ වන රන්මලී සිතුවම් පටයක එකම දසුන කීප විටක් නැරඹීමෙන් මඩින ලද සිතින් යුතුව ම මෙදින නිවහන කරා ළඟා වූවාය. මෑත් කර දමා තිබූ වැට කඩොල්ලෙන් ගෙමිඳුලට වන් රන්මලී වතුර බේරා හැරි තෙත රෙදි මිඳුලේ පසෙකින් ඇද තිබූ ලණු වැල් පට මත දමා ගෙතුළට වැදුනාය.

“ඈ කෙල්ලෙ දවාලට බත් නොකා මොනවැයි කෑවෙ.”

“මක්කවත් කෑවේ නෑ.”

“බත් නොකන්නෙ.”

“හිතට පිරියක් නෑ.”

“ආ……ං මම කොච්චි අහුරක් දාල ලුණු මිරිසක් තලල ඇති මාමගෙ බත් පතට අයිං කොරල කාහං.”

“නැන්ද කෑවයි.”

“මමත් හේනෙදිම කනව.”

මුළුතැන් ගෙට වැදුණු රන්මලී නැන්දාගේ ලුණු මිරිසේ සුවඳත් එක්කම බත් කෑව හැකි යැයි සිතමින්ම බත් බෙදා අවසන  බත් පතද රැගෙන නැන්දා අසලට පැමිණ පෙර නොකෑ විරූ කෑමක් කන්නා සේ බත් කන්නට වූවාය.

“කාල අහවර වෙලා හේනට ගෙනියන කලමනා සූදානම් කොරහං කෙල්ලෙ, බිං කරුවල වැටෙන්ට කලියෙන් හේනට දුවල එන්ට.”

“ලබු කැටේට වතුර ටිකක් පුරවන්ට විතරයි ඇත්තෙ.”

“හා….. එහෙනං උඹ හීන් සැරේ කාහං”

“මම හේනට දුවල එන්නං.” යි කියමින් නැන්දා පිළිකන්න පැත්තෙන්ම මිදුලට බැස හේන දිහාට පා එසැවූවාය.

මොහොතින් මොහොතම රන්මලීගේ සිත තුළ අලුත් සිතිවිලි මතුව ලියලා වැඩෙයි. මාමාත් නැන්දාත් තමන්ට දරුවකුට සේම සළකා රක්ෂා කරන්නෝය. ජයසිරි පැමිණ ඔවුන් මුණගැසී කතා බස් කොට නිසි පිළියමක් යෙදුව හොත් ඉදිරියේ දී සියල්ලන්ට ම මූණ දෙන්නට සිදුවන කරදර දුරුකර ගත හැකි නොවේදෝයි සිතමින් ම රන්මලී නින්දට පිවිසියාය. හෝරාවක් දෙකක් පමන රන්මලීගේ සිත තුළ පෙරලි කළ සිතිවිලි නිදි දෙව් දුවගේ ග්‍රහණයට ද අසු නොවීමෙන් රන්මලී රාත්‍රිය පුරාම වාගේ ඒ මේ අත හැරෙමින් උන්නාය. කුකුළු හාමිලාගේ හඬ් ඇසෙත්ම අවදි උණු ඈ මුළුතැන් ගෙට ගොස් වතුර කේතලය ලිප තබා එදෙස බලා සිටින්නට වූවාය.

“අද මොකෑ මේ වෙලපහින්ම.”

“නැන්දාගේ වදන් කණ වැකුණු ඈ නැන්දා දෙසට හැරී ආප්ප පිටි හැළිය අසලින්ම වූ කොට බංකුව මත හිඳ ගත්තාය.”

‘නින්ද යන්නෑ, හරියට රස්නෙ…….. රෑ තිස්සෙම වාගෙ අවදියෙනුයි මයෙ හිතේ.”

“ඕ……..ං ඔය පොල් ගෙඩිය ගාල ගනිංකො හනික.”

“නැන්දෙ කඩේ මාම කිව්ව නැන්දට කියන්නය කියල පයිංඩයක්.”

“මොකද්ද බං ඒ.”

“තව පිටි චුට්ටක් වැඩියෙන් වක්කොරන්නෙයි කිව්ව.”

“උන්දැට නම් කිව්ව හැකි පිටි වැඩි කෙරුවට උන්දැ කාසි වැඩිපුර දෙනවයි.”

“මෙදා පාර හේන් කෙරුවාවත් ලේසි වෙන පාටක් නෑ, මේ අව් කූටකේට සේරොක්කොම පිච්චෙන ගානයි.”

“වැවෙ වතුරත් දැන් අඩු වෙච්චි ගානයි නැන්දෙ.”

“හේනක් බතක් කර ගන්ට තියා බොන්ට වතුර කඳුළක් ඉතිරි වෙයිද කියලයි මට සැක.”

පොල් අතු හෙවිලි කර කටු මැටි බිත්තියෙන් බඳින ලද වා කවුළුවකින් තොර වූ  කුඩා මුළුතැන් ගෙයි බිත්ති පුරා බැඳුණු දැලි අගුරු පැල්ලමින් දැඩි වූ අදුර මකාලමින් මෙතක් වේලා ලිප තුළ දැවුණු කොළපුව ද ළා ගිනි පුලිගුවක්ව අවසන නිවී යන්නට විය. ආප්ප පිටි හැළියේ අවසන් ආප්ප කීපයට පිටි ඉතිරි වෙද්දී දෙදෙනාම වෙන් වෙන් වූ සිය කාරියන් උදෙසා සිතත් ගතත් යෙදවූවාය. ආප්ප වට්ටියද දෑතින් ගත් රන්මලී කඩමණ්ඩිය දෙසට පා තබන්නට වූයේ කඩිසර විලාසයක් පාමිණි. ගුරු පාර දෙපස ගස වැල් දුහුවිල්ලෙන් නැහැවී උදාසීන ගතියක් පෑවා වැනිය. උදෑසනක තිබිය යුතු පියකරු බව පෙරදා රාත්‍රියේදීම අතුරුදන් වූ සෙයකි. පරිසරය පුරාම තාන්තුවා ගතියක් දක්නට වේ. චණ්ඩ තාපයෙන් කේඩෑරි වී ගිය ගසුත් වැලුත් මළ ගමක සිරිය පෙන්වන්නාක් සේ මළානික ලෙසින් බිමට නැබුරු වී ගත් කොළ අතුත් මලුත් දූවිලි මුසු වූ මද සුළඟට ඒ මේ අත සැලෙන්නට විය. පරිසරයේ මේ අමුතු වෙස් ගැන්ම රන්මලීගේ දෙනෙතට හසු නොවීය ඈ හනි හනිකට කඩමණ්ඩිය දෙසටම පාතැබුවාය.

මතු සම්බන්ධයි……………

 

Permalink ප්‍රතිචාර 27

පුංචි බාලිකාවියේ……..

2010 ජූනි 19 at 8:42 පෙරවරු (කැඩපත් පවුර)


වෛවාරණ කමිස කෑලි

ඉනෙන් හැලෙන ඩෙනිම් කලිසම්

ඇඟ ලා ගෙන උජාරුවට

දඬු මොනරේ පිට නැග ගෙන

තක්සලාවෙ වැටෙන් එහා

මාන බලති ප්‍රේම කුරුල්ලෝ

මලවිගෙ මල් හීසර විද

ඩැහැ ගන්නට නුඹෙ හිත් මල…..

මල් හී සර වැදුනු කලට

උන්නෙ ඇඟේ පිත්තල තඹ තහඩු ගොන්න

පෙනෙයි නුඹට රන් රිදියෙන්

පුංචි බාලිකාවියේ…..

වහං වෙයං හනික පොත් පිටු අතරේ…..

Permalink ප්‍රතිචාර 20

පොඩි සාදු…….

2010 ජූනි 15 at 9:28 පෙරවරු (කැඩපත් පවුර)


 

බෝ මළුවේ මද සුළඟේ

බවුන් වඩන පොඩි සාදූ

බණ මඩුවේ දැහැමි සිතින්

බණ දෙසනා පොඩි සාදූ

කසාවතින් සැරසුණු නුඹ

දකිනා සඳ,

නිල් වන් ගුවන පුරා

සැහැල්ලුවට පාවී ගිය

සරුංගලය සේ

වෙල් එළියේ දුව පැන දඟ කළ

මගෙ සකි සඳ සිහිවේ මට……….

Permalink ප්‍රතිචාර 24

සුදු සේල( තුන් වන කොටස )

2010 ජූනි 10 at 1:01 පස්වරු (වර්ගීකරණය නොකළ)


ගුරු පාර කෙළවරේ උසට වැඩුණු සියඹලා ගස් හෙවනේ ඉදි වූ කුඩා කඩ කෑල්ලෙ පිළ මත වූ බංකුවට බර දී වාඩි ගෙන උන් උදවිය රන්මලීගේ පැමිණීම බලාපොරොත්තුව සිටි බැව් ආප්ප වට්ටිය සැනින් හිස් වූයෙන් රන්මලීට ද වැටහිණි.

“ළමයෝ කඩයප්පන් ගේන කොට පාන්දරම ඇරන් එනව නම් තමා හොඳ.”

“අපි මේ කෑමක් බීමක් නැතුවයි බලාන උන්නෙ.”

“අනේ මාමෙ අද නං ටිකක් සුනංගු උනා තමා.” යි කියමින් රන්මලී සුනංගුවට කමා වෙනු යි කියනා දෑස් පිළ මත වාඩි වූවන් වෙත පෑවාය.

“මේ…….ං ඊයෙ කඩයප්පං වල සල්ලි, නැන්දට කියහං තව චුට්ටක් වැඩියෙන් පිටි වක්කරන්න කියල.”

කඩේ මාමාගෙන් ලද සොච්චම් මුදල ද අත්ලේ ගුලි කොට ගනිමින් රන්මලී තඹ පැහැ ගැහුණු ගුරු පාරට බැස සැහැල්ලු සිතින් නිවස වෙත පා තබන්නට වූවාය. රෑ ජාමේ වැටුණු හීන් පින්නෙන් නව පණක් ලබා තිබූ ගහ කොළ කෙමෙන් මෝදු වන අව් රශ්මිය නිසාවෙන් මලානික බවක් පෙන්වන්නට විය. හමා ගිය වියලි සුළගේ අධාරයෙන් ඒ මේ අත විසිර යාමේ වරම් ලද තඹ පැහැ ගත් දූවිලි රන්මලීගේ දාහය නැගි වත ද සිඹිමින් උදාමයට පත් වෙද්දී තද හිස රුදාවකින් පෙළුණු රන්මලී නිවසට ගොඩව තෙල් අහුරක් ගෙන හිස් මුදුනේ අතුල්ලන්නට වූවාය.

“ඈ කෙල්ලෙ අදත් ඔය හිසේ ඇම්මද.? දැන් දෙතුන් දොහක ඉඳන් මං බලාන හිටියෙ ,මයෙ හිතේ ඉරුවාරදේ වෙන්ටෑ.”

“හ්ම්………හවස් ජාමෙ වෙද මාමලෑ දිහා යන්ටයි මං හිතුවෙ.”

“ඕකට ඇති බෙහෙතක් නෑ,ඉර බහින එක තමා ඉතිං බේත.”

“දවල් බතට මොනව හරි කොළ මාළුවක් හදා ගනිං කෙල්ලෙ, මාත් හේන දිහාට ගොහිං එන්ට.”

වැට කඩුල්ල මෑත් කොට ගුරු පාරට බට නැන්දා ඈත නොපෙනී යන තුරුම දිරා ගිය කඩුල්ලට මෑතින් හිද බලාන උන් රන්මලී අනතුරුව හීන් වැල්ලෙන් යුතු ගෙමිදුලේ තම නග්න පා ඔබමින් විත් වරිච්චියෙන් ඔප මට්ටම් වූ සිය ගෙපැළේ පිළ මත ඉඳ ඈත වෙල් එළිය පිස හමා එන සිහිල් සුළගේ ආශ්වාදය විඳිද්දී ඇගේ දෙනෙත් සිය හිසට උඩින් පියාඹා ගිය ගේ කුරුළු ජෝඩුවගේ ප්‍රේමාලිංගනය දෙසට යොමු  වූවාය. කිරිල්ළියක සේ තමා ද සිය පෙම්වතා සමගින් පෙමින් වෙළුන එ දවස රන්මලී සිහි කළාය. ගේ කිරිල්ළී සිය සහෘදයාගේ කණට කොඳුරා යමක් පවසා ලජ්ජාශීලී ගතියක් පෑවා වැනිය. කිරිල්ළගේ වදන් කණ වැකුණු හේ උද්දාමයට පත්ව බඳ පුම්බා තටු ගසන්නට විය.ගෙතුළට වැදී ලියමනට අකුරු ගොනු කළ ඇයට ගේ කුරුල්ලා උද්දාමයට පත්ව බඳ පුම්බා තටු සැලූ අයුරු සිහිපත් විය.සිත පුරා නැගි සුන්දර සිතුවිලි එකිනෙක තෙරපෙද්දී ලියා අහවර කළ ලියුම් කඩදහිය පරෙස්සමට පසෙකින් අරන් තැබූ ඈ නැන්දා දවල් බතට ගෙදර එන්නට කලියෙන් කෙහෙල් මුව බැදුමකුත් කිරි අල මාළුවකුත් පිළියෙල කර වැව දිහාට යන්නට සූදානම් වූවාය. සිරිදාස අයියා මගහැරුනොත් යැයි සිතූ ඈ ගමනට සුනංගු වූවාය.

ගෙමිදුලට බට රන්මලී වත්ත පුරා වැටී තිබුණු කොලපු, ඉපල් ආදිය ගොනුකොට දර මඩුවේ පසෙකින් දමද්දී වැට කඩුල්ල පැන ආ සිරිදාස රන්මලීලෑ ගෙපිළට බර වූවේය.

“සිරිදාස අයිය වේලපහින්ම.”

“ආ…….. ඔව් නගා මං මේ හේනෙ දිහාවෙ ඉදං ගෙදර යමිං ගමන, ආයෙ වංගියක් තකහනියෙ එන්ට ඕනැන්නෙ නෑ නෙව, නගා ලියමන ලීවයි.”

“ඔව් අයිය මම ලියමන නං ලීව ඉන්ට මං ගෙනත් දෙන්ට, සිරිදාස අයියට පිං අත් වෙනව මේ කරන උදව් වලට.” යි කියමින් රන්මලී සිරිදාස අත ලියමන තැබීය.

“මේක ඒ හැටි කාරියක්යෑ නගා.”

“අයියට කහට ටිකක් වක්කරන්නෙයි”

“සුනංගුවෙලා බෑ නගා මං ගොහිං එන්නං.”

සිරිදාසගේ පිටව යාමත් සමගම රන්මලී වැව දිහාට වැටුණු ගුරු පාර දිගේ හෙමි හෙමින් ඇදෙන්නට වූවාය. ඈතින් පෙනෙන කොළ පැහැයෙන් දිලෙන ගොයම් ගස් ද  රන්මලීගේ ලතාවට මෙන් මද සුළඟේ පහසින් නැළැවෙන්නට වුව ද මේ කිසිවක හෝඩුවාවක් නොදත් රන්මලී වෙල් යාය පසු කොට විත් වැව් ඉස්මත්තේ වූ ගස් හෙවනක වාඩිවී සිය අතීතය ආවර්ජනය කරන්නට වූවාය.

වැවට ආ හැම මොහොතකම රන්මලීගේ තනි නොතනියට එදවස නම් ජයසිරි පැමිණියේය. වෑ ඉස්මත්තෙන් එපිට බැද්දේ රන්මලී හා පෙමින් වෙළුන ජයසිරි………….

ජබුක්….. ජබුක්……

වැව් දියට ඇදුනු කබරයෙකුගේ හඬින් රන්මලීගේ සිතුවිලි විසිර යන්නට විය. ගස් සෙවනෙන් මෑත් වූ රන්මලී ද වැව් දිය හා එක්ව වැව් දියේ පහස ලබමින් ඒ මේ අත දියබුං ගසන්නට වූවාය. වැව් දිය මත පාව යන මල් පියල්ලක් මෙන් රන්මලී ද වැව් දිය තුළ පීනා යන්නට වූයේ තම ලියමන දුටු විගස ජයසිරි තමා බලන්නට ඒ යැයි සිත පුරා නැගි සිතුවිල්ලෙනි.

තම දැවැන්ත අඬු පහුර විදහාගෙන ගොදුරු සොයමින් උන් විසල් මකුළුවකු ගොදුරු නැති සොවින් අඬු පහුර හකුළුවාගන අන් තැනකට යන්නා සේ දිවා කල අහස් තලය පුරා විහිදවාලූ චණ්ඩ කිරණ හකුළුවා ගනිමින් හිරු සැඟවී යන්නට වෑයම් කරන මොහොතේ රන්මලී ද වැව් දිය මතින් විත් තම නිවහන කරා ඇදෙන්නට වූවාය.

 මතු සම්බන්ධයි……

Permalink ප්‍රතිචාර 17

කාසි පනම් නැති දෝතට………..

2010 ජූනි 7 at 3:28 පස්වරු (කැඩපත් පවුර)


දේදුන්නේ පාට පාට

සමනළයින් රෑන් රෑන්

එහෙ ඉගිලෙති,

මෙහෙ ඉගිලෙති

ආසයි මට ඉගිලෙන්නට

රන් සමනළයින් අතරේ

මල් පෙති වල පාට පාට

දෝතින් ගෙන ඇඟ තවරා

මද පවනේ පාවී යන

මල් පෙති විලසින

ආසයි මට පාව යන්න

සුවඳ හමන මල් පෙති අතරේ

කාසි පනම් නැති දෝතට

ආසාවන් බර වැඩි හින්දා

සුවඳ හමන මල් පෙති අතරේ

තටු සලනා සමනළයින් දෙස

දෙනෙත් අයා බලා හිඳින්නම්………..

Permalink ප්‍රතිචාර 15

සුදු සේල (දෙවන කොටස )

2010 ජූනි 3 at 11:08 පෙරවරු (වර්ගීකරණය නොකළ)


පාන්දර යාමයේ මුළුතැන්ගෙයින් නැගුණු පිඟන් කෝප්ප හඬින් අවදි වුණු රන්මලී හනිකට නැගිට මුළුතැන්ගෙය බලා දිව ගියේ මෙලහකටත් නැන්දා ආප්ප පුළුස්සා අහවර වී ඇතැයි සිතමිනි.

“ආ……….. කෙල්ලෙ මූණ කට හෝදගන විජහට කඩමණ්ඩියට ගොහිං වරෙං, ගමේ ඈයො පාං බනිස් ගිලින්ට කලියෙං.”

නැන්දා දුන් ආප්ප වට්ටියද රැගෙන රන්මලී සීරුවට ගුරු පාරට බැස්සෙ වෙනදා නැති කාන්සියකිනි. ගුණපාල මමලෑ කුඹුර උඩින් වැටී ඇති නියර දිගේ හීනියට මතුව ආ මිනිස් රුව දුටු රන්මලීගේ දෑස් බබලන්නට විය.

“හා……..නේ සිරිදාස අයිය දැක්ක කල් මං මේ කීප දොහක ඉදන් බලාන හිටියෙ අයියවත් මුණගැහෙන්ට ඇත්තං කියල.”

“ඒ මොකෑ නගා.”

“අයිය ගම ඇවිත් කී දොහක් වෙනවයි.”

“දවස් දෙක තුනක් උනා මයෙ හිතේ, මොකෑ නගා කාරණේ කියල හිටිං.”

“අනේ සිරිදාස අයියෙ ජයසිරි දැන් සුමාන තුනකින් විතර ගම ආවෙ නැහැ නොවැ, මං මේ හිතේ ගින්දරිං තිස්සෙම.”

“බය වෙන්ට කාරි නෑ නගා ජයසිරිට හොඳ ඉල්ලමක් අහුවෙලා ඇති,නගා මට ලියුම් කඩදහියක් ලියල දෙන්ටකෝ, මම හෙට රත්නපුරේ යමිං ගමං ජයසිරිගෙ වාඩියටත් ගොඩවෙලාම යන්නං.”

“අනේ හොඳා හැන්දෑ වරුවෙ අයිය අපේ දිහා එන්ට මං ලියුම් කඩදහිය ලියා තියන්නං.”

“හොඳා හොඳා මං මේ හේන දිහාට යමිං ගමන, නගා කඩමණ්ඩියට යනව වෙන්ටැ.”

“ඔව් මේ කඩයප්පන් ටික දීල එන්ට කියල.” යි කියමින් රන්මලී කඩමණ්ඩිය දිහාට හැරෙත්ම ඈත අහස පුරා සැහැල්ලුවට පියා සලා ආ කුරුළු රෑනක් රන්මලීගේ හිසට උඩින් පියාසලා ඈ පසු කර යන්න ගියෝය.

මතු සම්බන්ධයි….

Permalink ප්‍රතිචාර 12